Ömür karvanı – Təranə Məmməd

 

46793822_710836839315770_5471153719326277632_nÖmür karvanı

Ömür dediyimiz kiçik bir andır,
Sonu gələcəkdir, əvvəli keçmiş.
O, ömür adlanan gözəl məkandır,
Ondan çox sarvanlı karvanlar keçmiş…

Keçən karvanların birində yəqin,
Mənim də yerim var, sənin də yerin.
Birimiz sarvanın düz yaxınında,
Birimiz karvanın lap axırında.

O yerlər əzəldən bölünüb artıq,
Hərənin öz yeri, öz zamanı var.
Bu, dünya deyilən nəhəng bir varlıq,
Onun öz qanunu, öz fərmanı var.

Ömür dediyimiz kiçik bir andır,
Əvvəli keçmişdir,sonu gələcək.
Dünyaya gələnlər ona qonaqdır,
Biri doğulacaq, biri öləcək.

Müəllif: Terane Memmed

 

Advertisements

Признание – Тарана Маммад

Terane Memmed

Признание

Жизнь игрoй проходит между нами,
И в выиграше и в проиграше мы сами.
Мы и вы это есть мы с вами,
И только роли разные меж нами.
Мы- ваша честь,
Вы-наша гордость!
В вас сила есть,
Мы- ваша нежность!
Без нас ведь не было б и вас,
Рождает мать и вас и нас.
Но женщина , увы, слаба,
Когда мужчина рядом.
И это будет так всегда!
Без вас бы жизнь застыла навсегда,
Пред вами я снимаю шляпу,
господа!

 

ZAUR USTAC – NADANLIQ

zaurustac

NADANLIQ

(Urmu axan göz yaşımdı…)

Urmu axan göz yaşımdı,

Yanağımda duz olubdu…

Urmu, Urmu söyləməkdən

Bağrım başı köz olubdu…

* * *
Şümürə lənət deyənlər
Susuz qoyubdu dindaşın…
İnsan insana qənimdi,
Günahı nə dağın, daşın?
* * *
Savalanı dərd qocaltdı,
Murov soyuqdan üşüyür…
Araz sükütun pozmayır,
Kür əlçatana döşüyür…
* * *
Dəmir Qapım pas atıbdı,
Neçə körpüdən keçmirik…
Kərkük, Mosul unudulub,
Bağdada iraq demirik…
* * *
Nəsimi nəşi Hələbdə,
Füzuli hərəmdə qalıb…
Babəkin ruhu sərgərdan,
Bəzz qalasın duman alıb…
* * *
Suyumu daşla boğurlar,
Daşımı suyla yuyurlar…
Xudafərin, Urmu incik,
Bizləri bizsiz qoyurlar…
* * *
Şah babam yol ortasında,
Koroğlu göylərdə gəzir…
Bizi, bizdən ayrı salan
Nadanlıq ruhumu əzir…
03.11.2018. Bakı.

Müəllif: Zaur Ustac
© Zaur USTAC,2018. Bakı.
WWW.YAZARLAR.AZ və WWW.USTAC.AZ

#zaurustac #yazarlaraz #ustacaz #yazar #ustac
#sevin_ki_seviləsiz #türk #türklər
#heryeredebiyyat #həryerədəbiyyat

Zaur Ustacın “Həftə İçi” qəzetinə müsahibəsindən

zaurustac

 

“…Unutmayaq ki, indi klassik adlandırdığımız bəstəkar, şair və yazıçılar vaxtilə ucqar kəndlərdə müəllim işləyiblər. Hətta dahi yazıçı Lev Tolstoy ömrünün son günlərində Rusiyanın ucqar kəndlərinə – kasıb uşaqlara dərs demək üçün yola çıxıbmış. O, yazdıqlarını cəfəngiyat adlandıraraq, uşaqlara təhsil, savad verməyi daha üstün tutmuşdur. Bax, budur böyüklük. Bu cür insanlar “mənəm” kəlməsini bir dəfə də olsун dillərinə gətirməyiblər. …”

İLKİN MƏNBƏ:

http://hafta.az/index2.php?m=yazi&id=226864&fbclid=IwAR2ZnQ-27yNip0zRzYpDtCLqG7v4LYrIwXcdpyqGHv6VllRgKcUIRAGuJaA

YAZARLAR.AZ

AZƏRBAYCANA SALAMLAR OLSUN – Eldar İsmayıl BÖYÜKTÜRK

45887840_1828315673964201_2894656259259105280_n
AZƏRBAYCANA SALAMLAR OLSUN
(Güney Azərbaycana qədəm qoyakən.)

Müşk-ənbər qoxulu yurduma gəldim,
Bu başdan Muğana salamlar olsun!
Nələr çəkdiyimi duyub bilənə,
Dərdimi qanana salamlar olsun!

Qartallı zirvəsi çənli- dumanlı,
Yamacı, ətəyi otlu- ormanlı…
Yayın ortasında qarlı- boranlı,
Qoca Savalana salamlar olsun!

Bəzz qalasından şeşpər atana.
Babəkin ruhunu əziz tutana…
Səttar xan eşqiylə kama çatana,
O ruha, o qana salamlar olsun!

“Şeyvər”dən boylanıb, baxan səhərə,
Meşkinə, Güvəndə, qədim Əhərə…
Yaylağa bürünmüş kəndə, şəhərə,
Külli gülüstana salamlar olsun.

Tarix öz səhfini düzəltsin gərək,
Ortaya qoyulsun ədaət, gerçək.
Ana Ərdəbildə Şah İsmayıl tək
Cəngavər sultana salamlar olsun!

Gəlib pişvazında durammadığım,
Dağına düzünə varammadığım.
Dönüb əhvalını sorammadığım
Mərəndə, Zəncana salamlar olsun!

Hər türkün qəlbində təpər gözləyən,
Birliyə qoşulub hünər gözləyən…
“Qisas”, “qisas”!- deyib zəfər gözləyən
Qeyrətli aslana salamlar olsun!

Zülmə, zülümkara gürnəş tək doğan,
Şimşək tək oynayan, atəş tək doğan…
Güneydən dünyaya günəş tək doğan
Təbriz tək tərlana salamlar olsun!

Qoru ey türk oğlu, türklüyü qoru.
Birləş polad kimi, qalmasın soru…
Böyük Ankaradan Altaya doğru
Birləşən Turana salamlar olsun.

Eldar, bu həsrəti çırp getsin daşa,
Qardaşdan ayrılma, qardaşla yaşa.
Canı bir, qanı bir doğma qardaşa,
Tüm Azərbaycana salamlar olsun!

22.07. 18.
Müəllif:Eldar Ismayil Böyüktürk

Təranə Məmməd “ZİYADAR” Mükafatına layiq görülüb.

Xəbər verdiyimiz kimi, 08.11.2018 – ci il tarixində Atatürk Mərkəzində artıq kifayət qədər tanınmış, özünün – onu sevən, yeni yazılarını səbirsizliklə gözləyən – çoxsaylı oxucu auditoriyasına sahib, yazar Təranə Məmmədin sayca dördüncü olan eyni adlı povestinin  də yer aldığı “Tor” kitabının təqdimat mərasimi baş tutub. Tədbiri giriş sözü ilə açan tanınınmış söz adamı, naşir eyni zamanda Təranə xanımın təqdim olunan kitabının redaktoru və naşiri olan Musa Ələkbərli yazarın yaradıçılığına qısa bir baxışdan sonra ötən ilin sonlarında   işıq üzü görmüş “Etiraf – Признание”   və  daha əvvəllər  nəşr olunmuş digər kitabları  haqqında ümumi  xatırlatma edib, “Tor” barəsində ətraflı məlumat verdi. Qeyd edim ki, kompüter tərtibatçısı Gültac Ələkbərli olan “Tor”  ədəbi – bədii dəyəri ilə yanaşı texniki göstəriciləri də daxil olmaqla bütün parametrlərdə istənilən nəşr nümunəsi ilə rəqabət apara biləcək qədər nəfis bir kitabdır.

tor

Kitabda son illərin nəşr nümunələrinin çoxunda rast gəldiyimiz texniki səhvlər demək olar ki, yox səviyəsindədir. Məclis iştirakçısı olan müəllifin yaxınları və dəyərli söz adamları yeni təqdim olunan “Tor” kitabı haqqında öz fikirlərini bildirdilər. Olduqca xoş ovqatın hakim olduğu  tədbir, təqdimat mərasimindən daha çox kitabın müzakirəsini xatırladırdı. Söz alan iştirakçılar, müəllifin qələm dostları, oxucular, ən müxtəlif zümrələri təmsil edən insanlar ayrı-ayrı hekayələr və “Tor” povesti haqqında ağızdolusu danışır, öz fikirlərini bildirirdilər. Çox maraqlı keçən tədbirin sonunda sevimli yazarımız Təranə Məmmədin ənənəvi olaraq yeni nəşr olunan kitablar üçün verilən  “ZİYADAR” Mükafatına layiq görüldüyü elan olundu. Mükafatı Yazarlar adına Zaur Ustac təqdim etdi.

t ziyadar

Biz də Yazarlar.az olaraq, Təranə xanımı təbrik edir, yeni-yeni yaradıcılıq uğurları arzu edirik. Xeyirli- uğurlu olsun. Yazın, yaradın. Uğurlarınız bol olsun.

YAZARLAR.AZ

“Vətən nədir ?”soran kəsə – Təranə MƏMMƏD

42927786_680194275713360_1504269848262213632_n

“Vətən nədir ?”soran kəsə

Dilimdə titrəyən sözdür,
Sönməyən əbədi közdür,
Həsrəti bağrım qanadır,
Necə deyim Vətən nədir,
“Vətən nədir” soran kəsə?

Gözümdən süzülən yaşdır,
Uğrunda can versəm azdır,
And yeridir, qibləgahdır!
Necə deyim Vətən nədir,
“Vətən nədir” soran kəsə?

Ayrılıb ayrı düşmüşəm,
Sanki həyatdan küsmüşəm
Vətənsiz yaşamaq nədir?
Necə deyim Vətən nədir,
“Vətən nədir “soran kəsə?

Şikəstəyəm, avazım var,
Sarı simli qəlb sazım var,
Canım, tənim Vətənimdir!
Necə deyim Vətən nədir,
“Vətən nədir” soran kəsə?

Vətən axan qanımdadır!
Vətən ruhda, canımdadır!
Vətən nədir ,tərif nədir?

Kəlamlarım cavabımdır
“Vətən nədir” soran kəsə.

Müəllif: Terane Memmed

TUNCAY SENSEY -İKİ AĞAC RƏSMİ

TUNCAY SENSEY -İKİ AĞAC RƏSMİ:

TS-P IKI AGAC

TUNCAY SENSEY – PROFESSOR (TS-P)  TUNCAY  MUSTAFAYEV  BAKI  ŞƏHƏRİ,  YASAMAL RAYONU  20  NÖMRƏLİ  TAM  ORTA  MƏKTƏB -LİSEYİN     IV   SİNİF  ŞAGİRDİ.

BAKI – 17.09.2018.

YAZRLAR.AZ

Şerin, poeziyanın məskəni, şer kimi formalaşdığı yer, əlbəttə ki, ürəkdir… – İldırım Əkbəroğlu.

35082891_139802596890004_6003989324868091904_n

Şerin, poeziyanın məskəni, şer kimi formalaşdığı yer, əlbəttə ki, ürəkdir. Ona görə də şeri oxuyarkən o, oxucunun qəlbini çırpındırmalıdır, ürəyini şirin-şirin döyündürməlidir. Bununla bərabər, şerin sevilə-sevilə oxunması üçün, bu şerdə yeni fikir olmalıdır, oxucunun başqa şerlərdə oxumadığı yeni mənalar olmalalıdır. Son zamanlar oxuduğum şerlərin içərisində, yuxarıda dediyim fikirlərə, yüksək dəyərli mənalara Zaur müəllimin poeziyasında tez-tez rast gəlmək olur ki, bu da, tanınmış şairimiz Zaur Ustacı öz oxucularına sevdirir. Zaur müəllimin “Dünya” şeri onun oxucuları tərəfindən bəyənilmiş yeni fikirli şerlərindən biridir. Belə ki, dünya adına yazılmış bir çox şerlərdə günahkar kimi dünya tanınır, qınaq yeri dünyadır. Lakin, Zaur müəllimin bu şerində, haqlı olaraq günahgar dünyanın deyil, özünü apara bilməyən insanlarda olduğunu poetik şəkildə oxucunun diqqətinə çatdırır. Doğurdan da,  axı dünya neyləsin? – imkan verir ki, insan yaradıb qursun, təbii sərvət verir ki, dolansın.İnsanın da, mini yaradıb qurur biri yandan çıxıb, illərlə yaradılanları məhv edir, dağıdır. Dünya neyləsin axı, gözləri dünyanın ona verdiyi tükənməz maldan doymur,gedib özgəsinin də əlində olanını tutub alır. Ancaq, sonunda insan özü ilə heç nə aparmır və əli boş dünyadan köçüb gedir. Yenə də dünyanın malı dünyanın özünə qalır. Bütün bu dediklərim Zaur müəllimin üç bəndlik şerindən çıxan mənalardır ki, bu möhtəşəm fikirləri , bu böyük mənaları kiçik bir şerdə ifadə etmək Zaur Ustac kimi böyük şair bacarar. Bu gözəl şerə görə Zaur müəllimə oxucular adından təşəkkür edirəm və həmişə olduğu kimi, yenə də, onun gözəl şerlərini oxumaq üçün səbirsizliklə gözləyirəm!

İLKİN MƏNBƏ:

YAZARLAR.AZ

QƏLBİN SƏSİNİ QƏLƏMƏ ALANDA…

Əgər yazar qəlbinin səsini olduğu kimi dinləyib, eşitdiyi kimi vaxtında qələmə alırsa, (heç bir kənar təsirə məruz qalmadan) yazdıqları ilk əvvəl gözəl – ruhu oxşayan, yadda qalan, sonra isə səmimi, axıcı və şirin olur…. Yəqin mənimlə razılaşarsız ki, bu yuxarıda sadaladığım keyfiyyətlərin hamısı aşağıda tanış olacağınız nümunələrdə var… Uğurlarınız bol olsun Firuzə xanım. Yazın, yaradın….

41804868_527277887737375_948513342291443712_n

“…Getmişdim bir payız durna köçündə,
Durnalar qayıtdı, mən də qayıtdım.”

“DƏLİDAĞ” Ədəbi Birliyi Firuzə Məmmədlinin şeirlərini təqdim edir: 

NƏ VARDI

Bu dünyanın yalanı da düz idi,
Düzüb-qoşan, özümüzdük, biz idik.
Aralıqda hər nə idi, söz idi,
Sözdən-sözə calanmağa nə vardı?!

Bir məhəbbət nəğməsiydi hər bulaq,
Ömür – nağıl, igidimiz – Nərbala.
Yolumuzun dərd satanı – dərd alan,
O vaxt dərdə qalanmağa nə vardı?!

Ürək dolu arzulara yar idik,
Abır idik, həya idik, ar idik.
Ağıl-kamal bağçasında bar idik,
Baxışlarda talamağa nə vardı?!

Ümidlərə yol kəsəydi yüz kərə,
Can-ciyərdi əyri gedən, düz gələn.
Qəlbimizdə xəzinəydi söz-kəlam,
Bircə sözlə can almağa nə vardı?!

BAHAR

Bax, indi gündüzə kim qonaq gedir,
Gecədən nə qalıb şeh yanağında.
Bir qönçə qızılgül alyanaq gedir,
Öpür incə-incə meh yanağından.

Nəfəsi kəsilən ilkindi çağı,
Gündüzü küçədən yığammır daha.
Yağsa, yağışlar da çiçəkdən yağır, –
Göylər təndirlənib, yağammır daha.

Təpələr dərəyə axır ətəkdən,
Qaratikan belə ağ gül gətirib.
Arı zümzüməsi daşır pətəkdən,
Bağlar budaq-budaq bülbül gətirib.

Baxıb təbiətin cavanlığına,
Əli qələm gəzir qoca şairin.
Yazdıqca ayağı yerdən üzülür,
Xəyalı göylərdən uca şairin.

DURNALAR QAYITDI

Baharda oyanan xatirələrin
Qoluna girib də kəndə qayıtdım.
Getmişdim bir payız durna köçündə,
Durnalar qayıtdı, mən də qayıtdım.

Bir dəstə bənövşə, bir qom kol dibi,
Baxırdı torpaqdan, dərim, dərməyim?!
Ruhumu oyadan yaşıl yol oldu
Kəndə qayıtmağım, kəndə gəlməyim.

Çox şey dəyişmişdi o vaxtdan, çox şey,
Qalan nə idi bəs?.. Vallahi, heç nə.
Nə kənd həmin kənddi, nə qonum-qonşu,
Dəyişən nə imiş, İlahi? Heç nə!

Bu adlar, soyadlar tanış gəlsə də,
O vaxtkı deyildir kənd adamları.
Oğlanlar – şortikdə, qızlarsa – cinsdə,
Həm kənd başqalaşıb, həm adamları.

Uşaqlar ağlını test ilə ölçür,
Qadınlar danışır kişi səsilə.
Cavanlar üzbəüz gəlsələr belə,
Salam-kəlam edir esemes ilə.

Daban-dabanadı hər qapı hər tin,
Bu evin o evə həniri yetməz.
Mağar da qurula, toy da vurula,
Qonşudan-qonşuya səmiri yetməz.

Dəyişib… Yazdığım şeirin belə
Üzündə təbəssüm sətri qaçıb.
Təkcə çiçəklərdi öz mizanımda, –
Nə rəngi dəyişib, nə ətri qaçıb.

Bənövşə rəngini gözümdə gördü,
Çəmən yaşılını geydim əynimə.
Şəftəli budağı tərpənişilə
Çəhrayı şalını saldı çiynimə…

Getmişdim bir payız durna köçündə,
Durnalar qayıtdı, mən də qayıtdım.
***
Sudur, elə şır-şır axır,
Quma, gilə qarışır, axır.
Ömrü mənə qarşı axır,
Mən hara axıb gedirəm?

Başımda-pirlik havası,
Yox ta “əl-ətək” həvəsi.
Gözümə eynək əvəzi,
Canımı taxıb gedirəm.

Səbrimdən dözümü sıxıb,
Şeirdən sözümü sıxıb,
Buluddan gözümü sıxıb,
Şimşəkdən çaxıb gedirəm.

NIYƏ

Bu ocağın odu sönmüşdü çoxdan,
Bu can bir cəsədə dönmüşdü çoxdan.
Bu ruh yaşamırdı, ölmüşdü çoxdan,
Onu bu uyğudan oyatdın niyə?

At üstündə çapan qara gün idi,
Vaxt sürüydü, çoban qaragün idi.
İtirən mən… Tapan qara gün idi,
Qara gün içindən boy atdım niyə?

Bir az sünbül idim taxıl baxtıma,
Dedilər, iməklə, yıxıl baxtına.
Allah, məni də yaz paxıl baxtına,
Ömrümə sığmasın həyatım niyə?

Eylə dərdlərinə mükafat məni,
Qəlbinin küncündə ocaq çat məni.
Cənnət də – biz bazar; apar sat məni,
Mən kimi bir səhvə qayıtdım niyə?

Çökdü vicdanına nəfsim, ağrıdı,
Dilləşdim şerimlə, səsim ağrıdı.
Oldu bu taleyə təslim, ağrıdı,
Susdu qoşmam niyə, bayatım niyə?

***
Gün asılıb yaxasından,
Göylər gündüzə çəkilib.
Batıb gül-çiçək içində –
Dərələr düzə çəkilib.

Gənclik – anın gözəlliyi,
Ömür, hanı gözəlliyin?
Düz dünyanın gözəlliyi
Bircə bu qıza çəkilib.

Sevmə ağılsız sevgini,
Ağla ağrısız sevgini.
Dilsiz-ağızsız sevginin
Ağrısı gözə çəkilir.

Firuze Memmedli

“DƏLİDAĞ” Ədəbi Birliyi bildirir ki, şeirlər müzakirəyə açıqdır. Təhlil, tənqid, fikir və rəylər üçün söz sizindi.

İLKİN MƏNBƏ:

 

 

YAZARLAR.AZ